Bernadette Soubirous – Lourdes

Bernadette (Soubirous) van Lourdes 1844 – 1879

De visioenen van Bernadette vormden de aanleiding voor het ontstaan van Lourdes als bedevaartsoord. Op veertienjarige leeftijd, hoorde Bernadette tijdens het hout sprokkelen bij de grot van Massabielle een geruis als van de wind, maar zag de struiken en bomen niet bewegen. Ze zag vervolgens de verschijning van een in het wit geklede dame, die zich tijdens een latere verschijning – voorstelde als “Ik ben de onbevlekte ontvangenis”. Opvallend is een goudgele roos op haar blote voeten. Nog zeventien maal kreeg zij daarna een visioen, waarbij ze op aanwijzing van de verschijning een bron opende. Eén keer zegt Maria dat ze van de bron moet drinken. Maar Bernadette ziet helemaal geen bron. Daarom graaft ze een kuiltje in de grond. Ze moet een paar keer diep graven en dan komt er wat modderig water naar boven. Hoe dieper ze graaft hoe zuiverder het water van de bron is. Het water uit de door haar ontdekte bron is geneeskrachtig en de plaats is een alom bekende heilige krachtplek, waar velen dagelijks naar toe trekken. Bernadette vertelde dat de in het wit geklede vrouw haar vroeg bij de grot een kerk te bouwen en processies te houden naar die plaats waarbij men de rozenkrans moest bidden. In de maanden van de visioenen werden de verhalen van Bernadette vaak niet serieus genomen. Mensen die met haar mee gingen zagen nooit iets, al waren er wel die ‘een aanwezigheid’ voelden. De prefect en de dorpspastoor ondervroegen haar kritisch. Dat was moeilijk voor haar omdat ze de boodschappen van de verschijning niet altijd begreep. Pas toen de verschijning zich had voorgesteld als de onbevlekte ontvangenis, nam de pastoor Bernadette serieus en toen de eerste wonderen gebeurden stelde de bisschop een onderzoek in. Na vier jaar, in 1862, concludeerde hij dat de verschijningen een bovennatuurlijk karakter hadden. Vanaf dat moment werd Lourdes een officiële bedevaartplaats met geneeskrachtige bronnen. Er kwamen zoveel pelgrims dat de pastoor Bernadette in het hospitaal van Lourdes plaatste. Daar groeide haar kloosterroeping en op 22-jarige leeftijd vertrok ze naar Nevers en trad ze in onder de naam Marie-Bernard bij de Sœurs de la Charité. Bernadette vindt al die aandacht en drukte niet fijn. Als ze wat ouder is, wordt ze zuster in een klooster in Nevers. In dat klooster leidt ze een stil leven en bidt ze veel. Daar sterft ze als ze 35 jaar is. Binnen de kloostermuren mocht zij echter met geen woord spreken over hetgeen in Lourdes was gebeurd. Hier had zij vrede mee. Ze werkte als hulpkosteres en ziekenverzorgster, tot ze te ziek werd. Ze stierf amper 35 jaar oud, en zou op haar sterfbed nog eenmaal een visioen hebben gehad. Zij staat symbool voor eenvoud en dienstbaarheid.

Ze beschreef “de verschijning van de kleine jongedame” met het dragen van een witte sluier, een blauwe gordel en met een goudgele roos op elke voet.

“Love overcomes, love delights.Those who love the Sacred Heart rejoice”.

“Love without suffering does not exist”. Bernadette Soubirous

Kaarsje branden

Boek: Franz Werfel: Das Lied von Bernadette

Brieven geschreven door Bernadette aan haar familie en aan geestelijken.

Patrick Chatelion Counet: Brieven van Bernadette, uit Lourdes en Nevers. Uitg. KBS, geïll. 198P – ISBN 9789061730279.

Sarah Caillibot: Ma Fille (Bernadette de Lourdes).

Christophe Héraut: Moi je te crois (Bernadette de Lourdes).

 

Aelis Ma Rei

This page is also available in Engels.